De rol van de vader bij de geboorte

Vaak wordt er geschreven over het belang van de vader bij de zwangerschap, de geboorte en de opvoeding van kinderen. Maar vaak ook wordt de rol van de vader louter gezien als meer van hetzelfde  wat de moeder te geven heeft. In dit artikel wordt duidelijk dat de vader een totaal andere funktie heeft bij zwangerschap, geboorte en later opvoeding, een funktie die weliswaar complementair is, maar in essentie verschilt van die van de moeder. De man kan geen kind baren, hoeveel zwangerschapsoefeningen hij ook zal doen, maar hij speelt wel een belangrijke rol bij de indaling van de ziel...

 

 

Het zaad van de geest

de rol van de vader bij de geboorte

 

1995, Ton van der Kroon

"Het is gebeurd."

"Denk je?"

"Ja, ik voelde iets wat ik anders niet voelde."

Zo'n twee jaar lang hadden we zo nu en dan het idee besproken of we een kind wilden, en toen we vrij impulsief besloten eens te vrijen zonder voorbehoedsmiddelen - we zien wel wat er gebeurd- was het in één keer raak. Ik voelde een soort licht of energie samen met mijn zaad overgaan van mijn lichaam in het lichaam van Marion. Na het vrijen ging ik uit bed, pakte een fles champagne die we nog hadden staan, en we toastten in bed: 'Op ons kind!'

Twee weken later kwam de definitieve uitslag: Marion was over tijd en besloot een zwangerschapstest te doen. Terwijl het teststrookje in de badkamer stond, waarvan de kleur de uitslag zou bepalen, hoorde ik opeens een heldere, kleine stem in mijn hoofd: "Ik ben er."

Ik liep naar het teststrookje en bekeek de kleur; inderdaad, hij of zij was er. "Je bent zwanger". riep ik.

De stem die ik hoorde was nieuw en tegelijkertijd erg bekend en vertrouwd. Het was niet de stem van een baby, maar van een volwassen ziel, en gedurende de zwangerschap zou ik de stem nog vele malen horen. Zo vroeg ik een keer of het een meisje of een jongen zou worden. Ik kreeg een wat verward antwoord. "Ik weet zelf niet helemaal wat er gebeurt. Ik ben een 'mannelijke' ziel, gewend om als man te incarneren, maar dit keer heb ik besloten om in het lichaam van een vrouw te komen. Dat voelt nogal vreemd."

 

Opeens begreep ik mijn rol

 Ons geestelijke contact kwam tijdens de geboorte goed van pas. Marion wilde thuis bevallen, maar na twee uur persen werd toch besloten naar het ziekenhuis te gaan om het kind er met een vacuumpomp uit te halen. De ambulance werd gebeld en met zwaailichten op gingen we naar het ziekenhuis. Terwijl we in de ambulance zaten, maakte ik innerlijk contact met de 'baby', en legde uit wat er ging gebeuren. "Je moet je kruinchakra een tijdje dicht doen, want er komt een pomp op je hoofd. Ik blijf gedurende de hele bevalling contact met je houden, en als alles gebeurd is kunnen we je kruin weer openen." Ik begreep opeens wat mijn rol als vader is tijdens de bevalling - apart van het ondersteunen van de vrouw: terwijl een vrouw het kind baart en de lichamelijke geboorte voor haar rekening neemt, moet de vader de ziel begeleiden. Hij doet de geestelijke geboorte. Beiden zijn essentieel om een goede overgang te laten plaatsvinden van de onzichtbare wereld naar de aardse wereld. Terwijl we in het ziekenhuis aankwamen, en Marion op een brancard door allerlei gangen werd gereden, bleef ik in gedachten dicht bij het kind.

De gynaecologe, een oudere dame met warrig grijs opgestoken haar en een scheel oog, was zeer gedecideerd en duidelijk. Ze legde uit wat er ging gebeuren:"Als ik trek, moet u persen". Hoewel ik alles in het ziekenhuis met een zeker wantrouwen benaderde - ik heb inmiddels teveel dingen fout zien gaan in ziekenhuizen - was deze wat wonderlijke mevrouw precies wat we nodig hadden: even niet zacht of lief, maar stevig en kordaat; er moest een kind geboren worden.

Terwijl Marion perstte, de gynaecologe trok, moedigde ik Marion aan, zoals ik al twee uur lang had gedaan. De gynaecoloog stopte, keek me even aan en zei: "Sorry meneer, maar u moet nu even uw mond houden." Tijd voor uitleg was er niet, maar het was OK: ik begreep dat mijn enthousiasme even niet strookte met haar kordate aanpak. Na twee keer trekken en persen kwam de baby eruit. De pomp ging eraf en ik schrok nogal van de vervorming van het hoofdje, dat de vorm van de pomp had aangenomen. Dat bleek uiteindelijk na enkele uren vanzelf te verdwijnen.

De baby werd op de buik van Marion gelegd en de gynaecologe constateerde: het is een meisje. Een moment van diep geluk en magie: er is nieuw leven geboren.

 

Dan maar een bemoeizuchtige vader

 We hadden al over een naam nagedacht en op een ochtend was Marion wakker geworden en zei: "Wat vind je ervan om haar 'Raya' te noemen?" Ik had er niet verder bij stil gestaan, maar toen ze me in die eerste ogenblikken met haar grote donker groene ogen aankeek, wist ik: ze heet Raya.

De hoofdzuster, die zelf een beetje een tang was, kwam inmiddels met de schaar aan om de navelstreng door te knippen en bood hem mij aan. 'Is dat nog niet wat vroeg?" vroeg ik. "We weten heus wel wat we doen, meneer," antwoordde ze kribbig. "Ik wil graag nog even wachten", zei ik. Ik had gelezen dat er nog belangrijke stoffen en energiëen de laatste minuten door de navelstreng van de moeder naar de baby gingen, en ik wilde dat niet teniet laten doen door deze zuster. Ze keek me wat kwaad aan en bedacht waarschijnlijk dat ze nog nooit zo'n bemoeizuchtige vader had meegemaakt. Het kon me echter weinig schelen, het was tenslotte ons en niet haar kind.

Ik besef nu dat ik als vader de rol van beschermer moest aannemen, omdat Marion volkomen weerloos was en zich alleen maar kon overgeven aan wat er gebeurde. Dat vroeg van mij dat ik grenzen aangaf en als een soort mannetjesdier vrouw en kind bewaakte. Dat gevoel kwam tijdens de geboorte instinctief naar boven en is sindsdien ook min of meer gebleven. "Kom niet aan mijn kind", is een soort diepe code, die de nodige adrenaline op kan roepen. Dat kan soms nodig zijn, en is soms ook lastig.

 

Het mysterie van het leven

 Toen we 's avonds laat thuiskwamen waren onze beide ouders er, die vol trots waren over hun eerste nakomeling. Ook daar was ik voorzichtig ingesteld, want ik was liever alleen geweest met ons drieën, maar ik was gezwicht voor het argument van Marion dat ze haar ouders dit moment niet wilde ontnemen. Ik had daar later een beetje spijt van, omdat we na twee dagen van bezoek allebei opeens een enorme huilbui kregen; we hadden nog geen tijd gehad om alles zelf te verwerken en stil te staan bij wat er gebeurd was. Maar goed, alles op zijn tijd.

Vlak na de geboorte en enkele dagen erna had ik nog contact met de stem, wat een vreemd contrast opleverde: een volwassen ziel horen, die hoorde bij dit tere lichaampje, dat nog niets kon dan kijken en ademen. Ik vroeg me af hoe ik me zou voelen in die situatie, als ik volledig was overgeleverd en afhankelijk was van de mensen om me heen. Dat gaf me niet bepaald een gerust gevoel, maar ik zag ook het mysterie van het leven: wat een uitdaging en moed is er voor nodig om je volledig over te geven aan het leven en aan de wereld; 'how fragile we are'. Eigenlijk was er niet zoveel verschil tussen haar en mij.

Langzaam verdween het contact met de innerlijke stem, en groeide het contact tussen haar en mij als vader en baby. Maar ik weet ergens, ook al ben ik ouder en haar vader, dat ze haar eigen leven heeft en ik noem haar ook niet zo snel 'mijn' kind, omdat ik weet dat ze van zichzelf is en haar eigen weg te gaan heeft. Ze is Raya.